سلام

کسی که بهم تبریک نگفت  ولی امروز تولدمه

آن چشمانت كدامين درياي پاك است كه مي توان طلوع زندگي را در آن ديد يا تبسم شيرينت كدامين ترانه ي زندگيت است كه ميتوان با آن فرشته ها را وسوسه كرد . برايت مي نويسم و فقط از تو مي خوانم چون معجزه كردن را از تو ياد گرفتم اعجازي كه دستان تو را مي ستايد كليد گشايشگرتمام در هاي بسته است . راهاي پيچ درپيچ و كوچه هاي تاريك و خموش فرداها با تو جاده آسماني مي شود . با تو مي توان رنگين كمان را بخش كرد ، با تو مي توان همسفر رود شد ، با تو مي توان كوچ را بهانه شيرين سفر كرد ، با تو مي توان پرواز كرد و از خاك دل كشيد ، با تو مي توان رنگ طلايي خورشيد را ديد و روزنه روزنه نور شد ، با تو مي توان تمام جدايي ها را پاك كرد و انشاي با هم بودن را از نو نوشت ، با تو مي توان شيطنت قاصدك ها را در بازي نسيم ديد ، با تو مي توان ذره ذره زندگي را احساس كرد .

 

باز دلم هوایی شده ، هوایی حرمت ، هوایی کبوتر شدن در آ سمان بی کران صحن و سرایت ،

ای رئوف !

دلم می خواهد دوباره گوشه ای از خانه ی عشقت مأوا بگیرم،

سر بر دیوار گذارم و به پنجره های ضریحت خیره شوم،

آنگاه با شکوفه های الماسی که از مژگانم می شکفد قصری از توسل

ساخته و به امید اجابتت، مهربانیت را در آ غوش کشم.

تشنه ام ، تشنه ی جرعه ای از آب سقا خانه ات،

عزیزا !

جان این میهمان ، شوق سیراب شدن از شراب نابی که از جام دستانت می جوشد را تمنا می کند.

بی قرارم ، بی قرار لحظه ی دیدار، لحظه ی تولددوباره ی گنبد طلائیت در قاب انتظار چشمانم .

لحظه ی دق الباب حریم رهاییت با طپش های دل بی تابم .

لحظه ی پر گشودنی که زمز مه های لطیف وصال تا اوج حضورت پرواز می کند که

السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا

این نوشته خطی است که با دلتنگی بر دیوار سیاه زندگی ام می نویسم . شاید خسته ای بر این دیوار سری بزند و این یادگاری کمرنگ را زمزمه کند .

اما زندگی هر کس برای خویش یک حقیقت و برای دیگران یک قصه است .

احساس میکنم زندگی برای من خرابه ای است و من هم ستونی کهنه و پوسیده ام که هر دم ممکن است فرو ریزد . غمی در سینه ام بازی میکند . اگر برای غم مرزی باشد من از آن گذشته ام

دم همه دوستان و بچه هایی ایران گرم ان شاالله در هر نقطه ایی هستن موفق و پیروز باشن

یا علی

 

اینجا من هستم؛ سکوتی محض سکوتی شکسته و

درهم بخاطر هر روز ندیدن تو اینجا من هستم ؛ تهی از

زندگی و روزمره‌گی خالی‌تر از همیشه؛ با کلافی درهم

و پیچ در پیچ معنی سکوتم را با چشمانم برایت بارها

فرستاده‌ام اینجا من هستم با آوازی که هرگز نشنیدی

من هستم و سازی مبهم اینجا من مانده ام تنها در پس

اندوه صدا!

 

فقط می خواهم به جلو حرکت کنم .بدون حتی نیم نگاهی به پشت سر .
فراموش نمی کنم .نه می خواهم و نه می شود.فراموشی دروغی ست که برای امروز من بافته اند.
بگذار پشت سرم هرآنچه خاطره است حرکت کند .
من که نمی ایستم .هیچ کس و هیچ چیز به گردم هم نخواهد رسید.
قول می دهم .به خودم و همه ی انچه که در روبروست قول می دهم که کند نشوم ،متوقف که ... هرگز !

!